چند پرسش پیش از اعدام یک هنرپیشه

چند سالی است که راه های خودنمایی، حتا خودنمایی مفرط و پولساز، خیلی پیچیده نیست و به لوازم زیادی نیاز ندارد.

مواد لازم: اعتماد به نفس کافی و جسارت + زرنگی و بعضا بدجنسی + یک دستگاه تلفن همراه.

چند سالی است که فضل فروشی و خودخوبنمایی هم به ابزار چندانی نیاز ندارد.

مواد لازم: اعتماد به نفس به حد کافی + فرصت شناسی + یک دستگاه تلفن همراه.

در چند روز گذشته، چند ماجرای جنجالی در همین زمینه رخ داد و مدتی مخاطبان را مشغول خود کرد؛ از جمله ماجرای ویدیو سحر قریشی - بازیگر - که به توهین به پاکبانان شهرداری تعبیر و بسیار حاشیه ساز شد، واکنش های تندی هم به ارمغان آورد.

واکنش هایی از جنس فحاشی های مخاطبان عام گرفته تا هنربند و نسبتا محترم توصیف شدن از سوی یکی از همکاران بازیگر، یا تهدید به شکایت قضایی ازسوی برخی مراجع رسمی.

این نوشتار تنها قصد دارد پس از آنکه در شهر هرآنچه مست را گیرند و پیش از اقدام به اعدام هنرپیشه یادشده، تنها چند پرسش را مطرح کند؛ شاید برای تامل بیشتر.

-در این سال ها هجوم و پرخاش به هنرمندان، افزایش یافته است؛ تا حد باب شدن.

آیا این باب شدن تزایدی، از سر کم هزینه بودن هجمه به هنرمندان نسبت به بسیاری از قشرهای دیگر نیست؟ آیا ممکن است که تمایل ها و ترجیح هایی خاص، در لایه های پسین است که این بداخلاقی ها را تقویت می کند؟ -آیا