فاطمه (س) ، زمزمه نوای توحید در جان های بی نوا

تنور دل ها گرم از جذبه های توحید است ، زمزمه های خداپرستی به نوای توحید شور تازه بخشیده است.

تاریکخانه جهل اما آکنده از شرارت قابیل هایی است که برآمدن خورشید حقیقت و تابش انوار شریعت را بر نمی تابند ، در برق تیغ های آهیخته شان، خشم طوفانی خفاش شب از روشنای چراغ هدایت پیداست.

در سایه روشنای آغازین سال های بعثت ، نهال اسلام زخمی از تیشه بیداد جائران عرب، ریشه در جاودانه های فطرت بشری ، روز به روز بالنده تر می شود ، خدیجه را دیر هنگامی است که غم تنهایی و اندوه رویگردانی خویشاوندانی که سال ها او را به بهانه تزویج با محمد(ص) از خویش رانده و حتی در واپسین روزهای بارداری اش ،پرستاری او را نمی پذیرفتند، دلتنگ از گذشته ها و دل نگران از آنچه در پی خواهد آمد،روزهای سخت بارداری را پشت سر می نهاد.

سایه طوبای محمد (ص) و گاه به گاه حرف های آهسته اش با نوزادی که آمدنش را به انتظار نشسته بود خلوت تنهایی او را سرشار از امیدها می کرد ، دختری که هنوز نامده ،مژده آمدنش را جبرییل بر پر و بال میکاییل می نوشت و سپهر در گردش دوار خویش،به سرور می سرود.

مهتاب شب بیستم جمادی الثانی در شط مواج شب شناور بود ، سرزمین بطحاء بستر خویش را زیر گام های انیسه ای نیکو خصال و کودکی فرخنده فال می گشود.