مجموعه شعر رقص بر ویرانه

فریاد احتضار رها شده بر خفتنگاه شهریاری بی بدیل سیلاب سرکشی که تعمیدش می دهد در فوران روزانی که گشوده می شود به افق های مه آلود برخاکی سرد به زاری نشسته است پهلوانی که اقتدار بازوانش نسخه بی بدیل جادو بود و گوزنی وحشی نیم هلال تمنای گرسنگی اش را پاسخ می گفت شب هنگام که ماه پهنه چمنزار را می آراست این خشم مجهول چیست؟ دویده در رگان سر خوشش تالاب بی گناهی اش را به جرم نگریستن در خویش به طاعونی جانکاه مبدل کرده است ابرهای باران زا از دور می آیند آغشته به سرشکی که جان را فرسوده می کند و تب با دندان های بلند بیدارش استخوان های استوار بدن را به نیش می کشد وطن چه بوی غربت می دهد! چه بوی عقوبت! صدای گام های تبعید می آید صدای پنجه تب که تن را در چرکابه زمان بر تارک صلیب می نشاند اینجا سقوط می کنند دست هایی که غبار را از چهره آیینه برمیداشت و فرو می ریزند ستون های نگاهی که در انبوهه درختان مات تن را بر اورنگ شهریاری می نشاندند بر پهنه زاریها پهلوانی سترگ در گذر است رها شده در گلوگاهش فریاد احتضاری که کابوس شبانه است انتهای پیام