آرزوی یک معلول ناشنوای مادرزاد در شهرمان

یک معلول ناشنوای یزدی که به رغم ناشنوایی مادرزادی از معلولیت حرکتی رنج می برد و در حین حال برای امرار معاش زندگی خود به فروشندگی مشغول است، ضمن گلایه از برخوردهای نامناسب جامعه نسبت به معلولان، - تنها آرزویش را زیارت امام حسین(ع) عنوان می کند.

به گزارش ایسنا، او یک دوچرخه دارد که پشت دوچرخه اش یک جعبه آبی رنگ قرار گرفته و با خط سفید و درشتی روی آن نوشته شده؛ ناشنوا .

این شهروند معلول یزدی که حرف هایش را با بغض و اشک و به سختی ادا می کند، مشکلات جامعه را عامل محرومیتش از سواد خواندن و نوشتن می داند و حتی زبان اشاره را نیز به خوبی نیاموخته و به گفته خودش بجای حرف زدن، فقط می بیند و می فهمد! او که در مسیر گردشگری شهر تاریخی یزد و درون دکه ی کوچک فروشندگی می کند، مدعی است که درآمد خوبی دارد و از کارش راضی است ولی با این وجود از برخورد نامناسب خامعه نسبت به خودش و دیگر معلولان نیز گلایه مند است.

سیدعباس رضوی پور که اینک 35 سال دارد، یک جوان ناشنوای مادرزاد در شهر یزد است که به رغم تمام محدودیت های معلولیتش، در دکه ای کوچک در خیابان امام(ره) یزد به فروشندگی مشغول است.

او که به گفته ی خودش از کودکی خاطره خوشی ندارد، در گفت وگو با خبرنگار ایسنا ، می گوید: سال اول دبستان در حادثه ای که در مدرسه برایم روی داد، دچار آسیب از ناحیه کمر و معلولی�