یادداشت/ حسین قدیانی از قضا سخنی با شجریان

از خواننده �ای ایران، ای سرای امید� می پرسیم ما شما را برای چه می خواستیم، سینه چاکان سیاست منهای صداقت، شما را برای چه می خواستند؟! آیا جز این است که ما شما را، - نه برای مطامع سیاسی، که تنها و تنها برای همه مردم می خواستیم؟! و می خواهیم؟! به گزارش گروه دیگر رسانه های " حسین قدیانی در روزنامه وطن امروز و در یادداشتی نوشت: سپیده دم دیروز که در جست وجوی متنی قدیمی از آرشیو سایت وطن امروز ، ناگهان چشمم به مصاحبه با شجریان افتاد، مرغ سحر ناله سر کرد و داغ مرا تازه تر کرد؛ از هم دور افتاده ایم! این سخن اما بیش از آنکه تیتر یک آن روز ما باشد، گله خود ایشان بود از روزگار! و شکایت از جدایی! القصه! رفتم به روزهای دور! دورتر! دهه 60! و آن شب هایی که با کاست شجریان سپری می شد! در آن ضبط صوت قدیمی! شب هایی که شجریان گوش می دادیم و تازه صبح، اول دعوا بود! دعوا با جماعتی که ما را رسماً مسخره می کردند! نیز موسیقی سنتی و اصیل را! کد می دادند به ما که برویم مبتذل های آن سوی آب را گوش دهیم! یا که هم غربی! اساسا جامعه متدینی که انسی با موسیقی داشت، عمدتا شجریان و ناظری و از این دست گوش می داد! و این علاقه آنقدر عمیق بود که حتی اصحاب موسیقی سنتی را در منازعات موسیقایی دهه 60 تنها نگذارد! فی الحال سوال! آیا من و ما که