این همه عظمت برای این همه حقارت؟

تا نام دکتر حسین عبده تبریزی می آید همه به یاد بحث های مالی و اقتصادی و بورس یا بازار سرمایه می افتند.

یادداشت حاضر اما به خود انسان پرداخته ورای اعداد و نمودارها.

.

عصر ایران؛ دکتر حسین عبده تبریزی- واقعاً حیرت می کنم آدم هفتاد، هشتاد کیلویی، که به ظاهر چیز عجیبی نیست؛ دو دست، دو پا، یک سر و یک شکم دارد، در زیر همین پوست چه دنیای عظیمی را حمل می کند.

گویی خداوند مجموعه ای از کارخانه ها، نیروگاه ها، تصفیه خانه ها، شبکه های حمل ونقل، مراکز مخابراتی، دستگاه های امنیتی، آزمایشگاه های شیمیایی و تعمیرگاه های شبانه روزی را در همین جسم کوچک جا داده است؛ دستگاه هایی که لحظه ای از کار نمی ایستند و صاحب این بدن حتی خبر ندارد که در درونش چه غوغایی برپاست.

قلب را نگاه کنید؛ پمپ کوچکی که شاید هفتاد، هشتاد سال، شب و روز و بدون تعطیلی کار می کند.

قلب و رگ ها با هم شبکه ی عظیم حمل ونقل و ترافیک ساخته اند.

خون در این شبکه می گردد، اکسیژن و مواد غذایی را تحویل می دهد، مواد زائد را جمع می کند و دوباره برمی گردد.

در کنار آن، ریه ها کارخانه ی تبادل گاز هستند؛ میلیون ها کیسه ی ظریف، بی وقفه اکسیژن را از هوا می گیرند و به خون می دهند و دی اکسیدکربن را پس می گیرند.