به احترام انسانیت؛ روایتی از شعبه 44 تجدیدنظر دیوان عدالت اداری

در جامعه ای که گاهی مردم در مسیر حل مشکلات خود با سردی، بی توجهی و بی حوصلگی مواجه می شوند، دیدن مسئولی که درد انسان ها را می بیند، از کنار رنج آن ها بی تفاوت عبور نمی کند و حتی حاضر است کفش خود را از پا درآورد تا دیگری کمتر رنج بکشد، - گاهی یک رفتار ساده، چنان عمیق بر دل انسان می نشیند که ارزش آن از هزاران سخن و شعار بیشتر است.

امروز برای انجام کاری به دیوان عدالت اداری، شعبه 44 تجدیدنظر، مراجعه کرده بودم.

در آنجا شاهد صحنه ای بودم که حقیقتاً مرا تحت تأثیر قرار داد و باعث شد با خودم بگویم هنوز هم انسانیت زنده است و هنوز هم کسانی هستند که در کنار مسئولیت و جایگاه شغلی خود، قلبی سرشار از مهر و انسان دوستی دارند.

مردی سالخورده، به همراه همسر و دخترش، برای پیگیری پرونده خود به حضور قاضی محترم مراجعه کرده بود.

وضعیت ظاهری و پوشش این خانواده نشان می داد که احتمالاً با مشکلات مالی و دشواری های زندگی دست وپنجه نرم می کنند.

آن ها آمده بودند تا درخواست خود را مطرح کنند و از قاضی بخواهند پرونده شان را بررسی کند.

قاضی محترم با حوصله به درخواست این مرد گوش داد، پرونده اش را بررسی کرد و شخصاً پیگیر موضوع شد.

اما آنچه در ادامه اتفاق افتاد، چیزی فراتر از یک رسیدگی اداری و قضایی بود.