راز وابستگی کودکان به یک عروسک یا پتوی همیشگی

از دید کودک، شیء تنها مجموعه ای از مواد اولیه نیست، بلکه نمادی از خاطرات مشترک، خوابیدن ها، در آغوش کشیده شدن ها و تجربیات زیسته است؛ لایه های هویتی و نوستالژیکی که هرگز در یک کالای نو از پیش ساخته وجود ندارد.

 رفتار به ظاهر ساده حمل مداوم یک شیء از سوی کودک، ریشه در فرآیندهای عمیق روان شناختی دارد که جهان ناآشنای پیرامون را برای او امن و پیش بینی پذیر می سازد.

به گزارش فرارو به نقل از تایمز آف ایندیا، اصرار کودک خردسال بر همراه داشتن همیشگی یک عروسک پارچه ای یا پتوی نرم، انتقال مداوم آن میان اتاق های خانه و گریه و بی قراری شدید در هنگام گم شدنش، پدیده ای بسیار رایج در مسیر رشد است.

در نگاه نخست، والدین ممکن است این کنش را ناشی از سرگرمی صرف یا عادت به یک بازیچه بدانند؛ اما روان شناسان و متخصصان تکامل شناختی تاکید دارند که این اشیا کارکردی فراتر از بازی دارند و به عنوان مهارتی رفتاری برای ایجاد آرامش، آشنایی و مهار اضطراب در برابر محرک های محیطی عمل می کنند.

در روان شناسی کودک، این وسایل با عناوینی نظیر اشیای انتقالی (Transitional Objects) یا اشیای دلبستگی شناخته می شوند.

این ابزارها غالباً جنس نرم و آشنایی دارند، همچون تکه پارچه، ملافه یا عروسک های پولیشی، و پناهگاهی برای بازیابی اعتمادبه نفس کودک در رویارویی با ناشناخته ها هست