
4:48؛ وقتی ذهن به آخرین پناهگاه خود پناه می برددر میان قطعات شاعرانه نمایشنامه، جمله «من زنی را گم کرده ام که هرگز زاده نشد» جایگاه ویژه ای دارد. این عبارت را می توان استعاره ای از فقدان یک خویشتن ممکن دانست؛ - در میان قطعات شاعرانه نمایشنامه، جمله من زنی را گم کرده ام که هرگز زاده نشد جایگاه ویژه ای دارد. این عبارت را می توان استعاره ای از فقدان یک خویشتن ممکن دانست؛ انسانی که شاید هرگز فرصت ظهور پیدا نکرده است. عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر- گاهی تئاتر به جای آنکه داستانی را برای تماشاگر روایت کند، او را در برابر تجربه ای قرار می دهد که امکان فرار از آن وجود ندارد؛ تجربه ای که نه آغاز مشخصی دارد، نه پایان قطعی و نه حتی الزاماً می توان آن را با منطق متعارف روایت کرد. نمایش 4:48 نوشته سارا کین، از همین جنس آثار است؛ متنی که بیش از آنکه بخواهد قصه ای را پیش ببرد، مخاطب را به قلمرو ذهنی انسانی می برد که در مرز میان آگاهی، رنج، فروپاشی و میل به رهایی گرفتار شده است. سارا کین، نمایشنامه نویس انگلیسی، در آخرین اثر خود به سراغ یکی از پیچیده ترین و در عین حال شکننده ترین وضعیت های انسانی می رود: مواجهه فرد با ذهن خویش، هنگامی که جهان بیرونی دیگر توانایی پاسخ گویی به آشفتگی های جهان درونی را ندارد. برچسب ها: نمایشنامه - محسن سلیمانی فاخر - روایت - نمایشنامه نویس - میان - محسن سلیمانی - توان |
آخرین اخبار سرویس: |