پیرامون مسائل فنی سرخ و سیاه، از فیلمبرداری تا طراحی صحنه؛ در اوج پختگی

سرخ و سیاه قرار نیست سریالی خوش رنگ و لعاب باشد که مخاطب را درگیر ظواهر کند بلکه سریالی است که می خواهد ما را به درکی از دوران سخت تاریخی مان برساند و بفهمیم چیزی که الان ما در زندگی واقعی خودمان می بینیم چقدر فراتر از آن دوره است.

- سریال سرخ و سیاه به کارگردانی آیدا پناهنده، با تکیه بر قاب بندی های حساب شده، میزانسن های دقیق، فیلمبرداری پویا و طراحی صحنه هدفمند، تلاش کرده است تصویری واقع گرایانه از فقر، ظلم و دشواری های یک دوره تاریخی ارائه دهد؛ رویکردی که در کنار تدوین و موسیقی سنجیده، از مهم ترین نقاط قوت این مجموعه به شمار می رود.

  بی شک یکی از شاخص ترین برگ های برنده سرخ و سیاه، قاب بندی های درست، عمیق و زیبای آن است.

ما همزمان در این سریال، عمق میدان و قاب زیبا را توامان شاهد هستیم که در بک گراند آن، کلی اتفاقات ریز و درشت در جریانند به گونه ای که خود این قاب، حرف برای گفتن دارد.

علی قاضی با کوله باری از تجربه کارهای شاخص مانند ابد و یک روز، غریزه و .

در نوع فیلمبرداری غیر از اینکه قاب های خوبی انتخاب می کند، میزانسن خوبی هم می چیند.

قاضی، آنچه را که آیدا پناهنده خواسته به درستی، درک و اجرا کرده است.

  در میزانسن سرخ و سیاه، مهم تر از صحنه و وسایل، چیدمان درست شخصیت هاست و سعی می شود تا آدم ها با قرار گرفتن در جای درست، ق�