فریاد کمک در سکوت/ چرا نباید تهدید به خودکشی را صرفاً یک «ظاهرسازی» بدانیم؟

خودکشی همیشه نشانه هایی آشکار و قابل تشخیص ندارد و نمی توان انتظار داشت اطرافیان به تنهایی از وقوع آن جلوگیری کنند؛ اما جدی گرفتن نشانه های خطر، - فریاد کمک در سکوت/ چرا نباید تهدید به خودکشی را صرفاً یک ظاهرسازی بدانیم؟ خودکشی همیشه نشانه هایی آشکار و قابل تشخیص ندارد و نمی توان انتظار داشت اطرافیان به تنهایی از وقوع آن جلوگیری کنند؛ اما جدی گرفتن نشانه های خطر، شنیدن بدون قضاوت و کمک گرفتن از نیروهای متخصص می تواند فرصت نجات را فراهم کند.

صحبت از خودکشی را نباید به حساب جلب توجه یا ظاهرسازی گذاشت؛ گاهی بی توجهی به همین هشدارها می تواند فرصتی حیاتی برای مداخله و نجات جان یک انسان را از بین ببرد.

در کنار ضرورت حمایت از افرادی که در بحران های روانی قرار دارند، نباید بازماندگان خودکشی را نیز فراموش کرد؛ خانواده ها و دوستانی که پس از چنین فقدانی با سوگی پیچیده، پرسش های بی پاسخ و احساس گناه دست وپنجه نرم می کنند.

گاهی یک جمله، یک تماس یا درخواستی برای کمک، نشانه بحرانی است که در سکوت و پشت رفتارهای روزمره پنهان مانده است.

فردی که از پایان دادن به زندگی خود حرف می زند، ممکن است نتواند راهی برای خروج از شرایط دشوارش پیدا کند.