مراقب کودکان بودن

کودک بیش از تحلیل های ما به اطمینان از حضور ما نیاز دارد.

وقتی مضطرب است کنارش بنشینیم، در آغوشش بگیریم، و بگذاریم حرف بزند یا حتی ساکت بماند.

از ترس او خجالت نکشیم و سرزنشش نکنیم.

یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی: کودکان ما جنگ را فقط از قصه ها نمی شناسند.

حمله های خرداد و اسفند، برای بسیاری از آن ها خاطره ای واقعی ساخته است؛ خاطره صداهای ترسناک، نگرانی بزرگ ترها، و روزهایی که زندگی عادی از حرکت بازماند.

حالا با بالا گرفتن احتمال حمله های تازه، آن خاطره ها دوباره زنده می شوند.

در مدرسه و زمین بازی، بچه ها از بمب هایی حرف می زنند که می توانند همه را بکشند.

یکی خبری را نصفه شنیده است، دیگری چیزی به آن می افزاید و چند دقیقه بعد داستانی ساخته می شود که از خبر اولیه هولناک تر است.

بعضی هم با شوخی درباره خراب شدن مدرسه و خلاص شدن از درس، می کوشند ترسشان را تحمل کنند.

شاید ما این حرف ها را جدی نگیریم، اما پشت آن ها کودکانی هستند که اندازه خطر را نمی دانند و برای فهمیدن آن، از تخیل خود و حکایت های دوستانشان کمک می گیرند.

در چنین وضعی نخستین وظیفه ما این است که خانه را به محل پخش دائمی اخبار جنگ تبدیل نکنیم.

وقتی کودکان در خانه هستند، لازم نیست تلویزیون یا رادیو روشن باشد و گوینده مدام درباره حمله و بمباران حرف بزند.