از «کراش» تا «گسلایت»؛ چرا برخی واژه های بیگانه پذیرفته می شوند و برخی نه؟

واژه ها به دنیا می آیند، معنایشان تغییر می کند و گاهی آرام آرام از کاربرد روزمره کنار می روند.

کافی است به گفت وگوهای امروزمان نگاه کنیم؛ کلمه هایی که چند سال پیش کمتر شنیده می شدند، حالا بخشی از زبان روزمره شده اند.

این تغییرها ممکن است برای عده ای خوشایند نباشد، اما به گفته الستی، اصل تغییر در زبان اتفاق تازه یا مخصوص جامعه ما نیست؛ زبان در همه جوامع، چه توسعه یافته و چه در حال توسعه، پیوسته در حال تحول است.

  او برای توضیح این موضوع به فرهنگ لغت لاروس اشاره می کند؛ فرهنگی که به گفته او، در دوره های مختلف به روزرسانی می شود و در این روند، گروه های پژوهشی کاربرد واژه ها را در مناطق فرانسوی زبان بررسی می کنند.

این بررسی ها تنها به اضافه شدن واژه های جدید محدود نیست؛ گاهی یک کلمه معنای تازه ای پیدا می کند یا کاربردی که زمانی کم رواج بوده، به تدریج میان مردم جا می افتد.

فرهنگ لغت باید بتواند این تغییرها را ثبت کند و نشان دهد که واژه ها در چه معناهایی و با چه میزان رواجی به کار می روند.

  الستی این شیوه را نمونه ای از برخورد علمی با زبان می داند؛ برخوردی که در آن، زبان نه پدیده ای ثابت و منجمد، بلکه موجودیتی زنده تلقی می شود.

از نظر او، اگر فرهنگ لغت قرار است راهنمای شناخت زبان باشد، باید تحولات آن را نیز بازتاب دهد.