وقت خداحافظی با تراستی ها فرا رسید؟

گسترش نقش تراستی ها در فروش نفت ایران را باید یکی از پیامدهای مستقیم محدودیت های ناشی از تحریم دانست.

دشواری دسترسی به شبکه بانکی بین المللی، محدودیت در مبادلات مالی و مشکلات مربوط به حمل ونقل و بیمه، زمینه شکل گیری ساختارهایی را فراهم کرد که وظیفه تسهیل فروش نفت و جابه جایی درآمدهای حاصل از آن را بر عهده گرفتند.

سال ها پس از آنکه تحریم ها، تجارت نفت ایران را به شبکه ای پیچیده از واسطه ها و شرکت های موسوم به تراستی وابسته کرد، اکنون پرسش مهم تری پیش روی سیاست گذاران قرار گرفته است: آیا سازوکاری که قرار بود راهکاری موقت برای عبور از محدودیت های بین المللی باشد، خود به مانعی در مسیر مدیریت منابع ارزی کشور تبدیل شده است؟ به گزارش شرق، افزایش ابهام درباره درآمدهای نفتی، دشواری نظارت بر عملکرد واسطه ها و تمرکز بخشی از جریان فروش و وصول ارز در اختیار مجموعه هایی خارج از ساختار رسمی، ضرورت بازنگری در این الگو را بیش از گذشته مطرح کرده است.

در این میان، برخی کارشناسان معتقدند راه حل را نباید صرفا در تغییر تراستی ها یا افزایش نظارت بر آنها جست وجو کرد، بلکه باید به سمت رسمی سازی و تمرکز مدیریت فروش نفت و ایجاد ساختارهای پرداخت قابل اتکا حرکت کرد؛ تغییری که آثار آن می تواند فراتر از اقتصاد، به مناسبات سیاسی و بین المللی ایران ن�