روایت ناتمام ایستادگی دانش آموزان

تاریخ، گاهی با تکرار بی رحمانه، معنای خود را بازتعریف می کند.

زمانی که صحبت از «روز دانش آموز» می شود، برای ما تنها یک نام در تقویم نیست؛ - روایت ناتمام ایستادگی دانش آموزان تاریخ، گاهی با تکرار بی رحمانه، معنای خود را بازتعریف می کند.

زمانی که صحبت از روز دانش آموز می شود، برای ما تنها یک نام در تقویم نیست؛ بلکه روایت حماسه ای است که با خون معصومیت نوشته شده است.

سیزدهم آبان در حافظه تاریخی ملت ایران، روایت ایستادگی نسلی است که در یکی از سرنوشت سازترین مقاطع تاریخ این سرزمین، کلاس درس را به میدان مسئولیت تاریخی خود تبدیل کرد.

صبح 13 آبان 1357، دانش آموزان هم صدا با دانشجویان و دیگر اقشار مردم، راهی دانشگاه تهران شدند تا صدای اعتراض خود را به گوش تاریخ برسانند.

اما پاسخ فریادهای حق طلبانه آنان گلوله بود؛ گلوله هایی که در ساعت یازده صبح، سینه دانش آموزان بی گناه را نشانه رفت و 56 تن را به شهادت رساند.

از آن روز، سیزدهم آبان به نماد آگاهی، شجاعت و حضور مسئولانه دانش آموزان در سرنوشت یک ملت تبدیل شد؛ نسلی که ثابت کرد برای دفاع از حقیقت، سن و سال ملاک نیست و گاهی صدای دانش آموزی می تواند رساتر از فریادهای یک تاریخ باشد.

نهم اسفند 1404، عقربه های ساعت در میناب نیز بر عدد یازده ایستادند.