تأمین مالی صادرات در شرایط محاصره

اقتصاد ایران در مواجهه با محدودیت های خارجی به مرحله ای رسیده است که مسئله صادرات را نمی توان صرفاً با افزایش تسهیلات بانکی یا تأمین سرمایه در گردش بنگاه ها حل کرد.

اهمیت امروز در حفظ جریان مبادلات خارجی و بازآرایی روابط تجاری است به گونه ای که فشار بر مسیرهای سنتی به توقف تولید و از دست رفتن بازارهای صادراتی منجر نشود.

صادرات غیرنفتی علاوه بر درآمدزایی، ظرفیتی برای حفظ اشتغال و تولید، تأمین ارز و تقویت پیوندهای منطقه ای است.

  از این منظر باید میان تأمین مالی یک بنگاه و تأمین مالی یک رابطه تجاری تفاوت گذاشت.

در الگوی نخست بانک بر وضعیت مالی متقاضی تمرکز می کند اما در الگوی دوم اعتبار بر پایه ظرفیت واقعی معامله و ارتباط میان تولیدکننده و خریدار شکل می گیرد.

صادرکننده ممکن است توان تولید داشته باشد اما اختلال در حمل ونقل یا محدودیت مالی خریدار مانع نهایی شدن معامله شود.

بنابراین تسهیلات زمانی به توسعه صادرات کمک می کند که با نیاز واقعی معامله تناسب داشته باشد و فاصله میان تولید و دریافت وجه را پوشش دهد.

اعتبار فروشنده؛ تبدیل ظرفیت تولید به قدرت رقابت در اعتبار فروشنده صادرکننده به خریدار امکان پرداخت مدت دار می دهد و بانک با تأمین مالی صادرکننده فاصله میان فروش و وصول مطالبات را پوشش می دهد.