در انتظار دادگاه مرگ

نورنبرگ نشان داد که هیچ مقامی، حتی رییس یک دولت دارای حق وتو یا نخست وزیر رژیمی برخوردار از مصونیت مطلق سیاسی، نمی تواند برای همیشه پشت مصلحت دولت یا دفاع مشروع ساختگی سنگر بگیرد.

روزنامه آگاه نوشت: جهان پس از مه 1945، بوی خون تازه و خاکستر استخوان می داد.

میلیون ها انسان سلاخی شده بودند، قاره ای کامل در آتش زیاده خواهی یک رژیم تمامیت خواه می سوخت و بوی کوره های آدم سوزی هنوز در هوای اروپای مرکزی حس می شد.

در چنین اتمسفری، منطقی ترین و دست به نقدترین پیشنهاد روی میز چرچیل و استالین، اعدام های سیاسی و فوری بود.

استالین با همان شوخ طبعی مهلک معروفش در کنفرانس یالتا پیشنهاد داد 50 هزار افسر ارشد آلمانی بدون اتلاف وقت تیرباران شوند و چرچیل، دست کم در مراحل اولیه، بر دار کشیدن فوری بدون تشریفات را گزینه ای شرافتمندانه تر برای خاموش کردن خشم ملت ها می دانست.

اما رابرت جکسون، قاضی دیوان عالی ایالات متحده و دادستان کل آمریکا در این پروژه، ایده متفاوتی را پیش برد؛ ایده ای که بعدا منشور دادگاه نظامی بین المللی (نورنبرگ) را شکل داد.

او استدلال کرد که اگر فاتحان، جنایتکاران مغلوب را در گوشه تاریکی سر ببرند، مرز میان عدالت و انتقام جویی برای همیشه محو می شود.