
وطن، جایی که قلبم جا مانده استایران برای من تنها جایی نیست که از آن آمده ام؛ خانه ای است که قلبم در آن جا مانده است. و من، هر کجای این جهان که باشم، تا آخرین روز زندگی ام، با تمام وجود به آن وفادار خواهم ماند. خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: گاهی وطن تنها جغرافیایی بر روی نقشه نیست؛ نبض تپنده ای است که فرسنگ ها دورتر از خاک مادری، در سینه تو می تپد. این نوشته به قلم خانم س. ک، روایتی است از روزهای مبهم و هولناک دوری؛ از اضطرابِ بی پایانِ پشت خط های قطع شده، از تماشای ویرانی خانه مادری از چشم انداز سرد غربت، و از همه دردناک تر: مواجهه با نگاه کسانی که رنجِ هم میهن را در معادله های سیاسی خود گم کرده اند. این سطور، گواهی است بر تنهاییِ آدم هایی که میانِ ماندن و رفتن، میانِ خاک وطن و آسمان غربت، پاره های تن شان زیر بمب ها جا مانده است؛ روایتی از پافشاری بر انسانیت و عشق، آن جا که حتی واژه ها نیز از بیان فاجعه قاصرند: سال هاست که دور از سرزمین مادری ام زندگی می کنم؛ اما عجیب است که هرچه زمان می گذرد و فاصله ام از ایران بیشتر می شود، عشق من به وطنم عمیق تر می شود. انگار دوری، به جای آنکه ریشه هایم را کم رنگ کند، آن ها را محکم تر به جانم گره زده است. هر سال که می گذرد، بیشتر از گذشته خودم را ایرانی می دانم؛ نه فقط به خاطر زبانی که با آن حرف می زنم یا خاطراتی ک برچسب ها: ایران - مادری - زندگی - خانه - خبرگزاری مهر - فرهنگ و ادب - فاصله |
آخرین اخبار سرویس: |