
ساز ِ ضربی قاتلی که می خندید/ درباره قاتل شهر نوبهاردر مطالعات جرم شناسی، محققان عبارتی را برای اشاره به شخصیت چند وجهی آدم ُشان سریالی و در کل قاتلان به کار می برند: «شخصیت های مکعبی» - در مطالعات جرم شناسی، محققان عبارتی را برای اشاره به شخصیت چند وجهی آدم ُشان سریالی و در کل قاتلان به کار می برند: شخصیت های مکعبی عصر ایران؛ مهدی مالمیر - می خندید، مردم را هم به خنده وا می داشت، دست هایش پی در پی بر روی ساز ضربی اش فرود می آمد. مردم هم انگار از او بدشان نمی آمد. گه گاه با او سِلفی می گرفتند، رویِ شانه اش می زدند و شاباش در جیب اش می گذاشتند! لاغر بود و ترکه ای، شادان و غزل خوان چرخ می زد دُور جمعیت، سازش را به یک باره کنار می نهاد، انگار که هاتف معبد دُلفی در گوشش زمزمه کرده باشد و رسالت رونق بخشیدن به مجلس را به دستِ با کفایت او سپرده باشد، خود وارد میدان بزم شد، روی پاشنه چرخید، دست افشان و پای کوبان، مجلس عروسی را گرم کرد و همچنان خنده ای برقِ دندان هایش را به رخ جمعیت می کشید. در همه این حالت ها، چه زمانی که ضرب می نواخت چه زمانی که وسط سالن عروسی، محفل آرایی می کرد، همان خنده بی رمق و انگار ساختگی روی لبانش نقش بسته بود، تو گویی چیزی را در لفافه این لبخندِ دندان نما پنهان کرده بود. برچسب ها: شخصیت - خنده - روی - مطالعات - روزنامه نگاران - قاتلان - محققان |
آخرین اخبار سرویس: |