زخم باز

در میناب از 168 جان باخته سخن می گویند.

عددی که در خبرها و گزارش ها بارها تکرار شده، اما اینجا، در برابر عکس دانش آموزان، دیگر نمی شود آن را صرفاً یک عدد خواند.

بعضی از این چهره ها هنوز صورت کودکانه ای دارند که به سختی می توان با تصویر سنگ قبر کنارشان گذاشت.

فائزه مومنی روزنامه سازندگی از بندرعباس تا میناب حدود دو ساعت راه است.

جاده از میان نخلستان هایی می گذرد که بعضی از نخل هایشان خشکیده اند و زباله های رهاشده در حاشیه مسیر، تصویر جنوب را از آنچه معمولاً در عکس ها می بینیم، دور می کند.

سیزدهم آبان است؛ روز دانش آموز.

آمده ایم به شهری که نامش در ماه های گذشته با یکی از هولناک ترین تصاویر جنگ گره خورده است؛ مدرسه ای که دانش آموزانش صبح به کلاس رفتند و دیگر به خانه بازنگشتند.

نخستین مقصد، مزار دانش آموزان، معلمان و خانواده های جان باخته مدرسه شجره طیبه است.

محوطه نسبت به تصاویر نخستین روزهای پس از حمله تغییر کرده؛ زمین سبز شده و سنگ ها و عکس ها جای گودال هایی را گرفته اند که تصویرشان در روزهای نخست فاجعه منتشر شد.

با این حال، برای من که نخستین بار آن عکس ها را دیده بودم، رسیدن به اینجا بیشتر شبیه بازگشت به همان تصویر است؛ قبرهای کوچکی که از بالا دیده می شدند، ردیف هایی که اندازه شان پیش از هر توضیحی نشان می داد چه کسانی زیر خاک خ�