از «لِوی» تا «بابلیون»: وقتی هویت تفنگ به دست می گیرد

پیش از 2003 حدود یک ونیم میلیون مسیحی در عراق زندگی می کردند.

برآوردها امروز شمارشان را میان صدوپنجاه تا دویست وپنجاه هزار نفر می دانند.

فاصله این دو عدد یک داستان کامل است: - بقایای کلیسایی منفجرشده در بغداد در یادداشت پیشین گفتیم که وقتی وطن فرزندانش را رها می کند، تعلق های کوچک تر، از مذهب تا قبیله، از آن جلو می زنند.

سرگذشت مسیحیان عراق روی دیگری از همین حقیقت را نشان می دهد.

وقتی هویت دینی بر وطن پیشی می گیرد، دیر یا زود شکل یک گروه مسلح به خود می گیرد.

و گروه مسلح، دیر یا زود، دنبال حامی قدرتمندتری می گردد که در نهایت بیش از همه از آن سود می برد.

لِوی: تفنگ یک اقلیت در دست اشغالگر جنگ جهانی اول برای آشوری ها، یعنی مسیحیان کهن بین النهرین که هنوز به زبان آرامی سخن می گویند، فاجعه بود.

ده ها هزار تن از آنان از کوهستان هکاری در جنوب ترکیه امروز و از ارومیه رانده شدند و سرانجام در اردوگاه های پناهندگی در عراقِ تحت اشغال بریتانیا جا گرفتند.

بریتانیایی ها در همین سال ها نیرویی محلی به نام لِوی ساخته بودند.

این نیرو در 1915 با چند ده سوار عرب در جنوب عراق شروع شد، اما وقتی در 1922 عرب ها را به ارتش نوپای عراق فرستادند، لوی در چند سال به نیرویی عمدتاً آشوری بدل شد.