مسجد؛ واپسین سرمایه اجتماعی سرخس

مسجد تنها نهادی است که هنوز اعتماد نسبی اهالی را با خود دارد.

پرسش محوری این یادداشت آن است: آیا می توان این اعتماد بازمانده را به توان جمعیِ تغییر بدل کرد؟ بررسی های جامعه شناختی درباره مرزنشینان ایران به الگویی پرتکرار اشاره می کنند: - نام سرخس معمولاً با ریل، مرز، میدان گازی خانگیران و کریدور ترانزیت گره می خورد.

اما در پس این تصویر ژئوپلیتیکی، شهری هست که با مجموعه ای از مسائل به هم بافته روبه روست: کسری سالانه 60 میلیون مترمکعبی آبخوان ها، بیکاری، کوچ جوانان، ریزگردهای فرامرزی، طلاق و طبیعی شدن پاره ای از نابهنجاری ها.

آنچه این مسائل را از مشکل به بحران ارتقا می دهد، شمارشان نیست؛ فرسایش نهادهای میانجی است؛ همان هایی که می بایست میان مردم و ساختار، پل باشند.

در چنین خلأی، مسجد تنها نهادی است که هنوز اعتماد نسبی اهالی را با خود دارد.

پرسش محوری این یادداشت آن است: آیا می توان این اعتماد بازمانده را به توان جمعیِ تغییر بدل کرد؟ بررسی های جامعه شناختی درباره مرزنشینان ایران به الگویی پرتکرار اشاره می کنند: اهالی این مناطق اعتماد درون گروهیِ بالایی به یکدیگر دارند و در سطح خویشاوندی، محله و همسایگی به هم تکیه می کنند.