داستان چیست که همه می خواهند انسان دیگر فکر نکند!

این کار را بسپار به هوش مصنوعی.

تدوین را به فلان ابزار بسپار، فیلم نامه را به بهمان ابزار، یادداشت را با این ابزار بنویس و حتی موضوع را.

- از هر تریبونی فریاد می زنند: این کار را بسپار به هوش مصنوعی.

تدوین را به فلان ابزار بسپار، فیلم نامه را به بهمان ابزار، یادداشت را با این ابزار بنویس و حتی موضوع را.

عصر ایران ؛ نهال موسوی - تصور کنید سال 1410 است.

فیلم سازی جوان یک جمله می نویسد و آن را به یک ابزار هوش مصنوعی یا باید گفت در آن زمان به یک هوش برتر می دهد: فیلمی دربارهٔ پیرمردی تنها، در سبک کیارستمی، نود دقیقه، با پلان های بلند و جاده های پرپیچ وخم.

چند دقیقه بعد فیلم آماده است.

نور درست است، ریتم درست است، مکث ها درست سر جایشان نشسته اند.

جشنواره ای می پذیردش، منتقدی ستایشش می کند و تماشاگری با چشم های خیس از سالن بیرون می آید.

و هیچ کس نمی تواند بگوید ایرادش کجاست.

ایرادش دقیقاً همین است.

کیارستمی وقتی دوربین را در اتومبیل گذاشت و خودش از قاب بیرون رفت، قمار کرد.

وقتی پایان طعم گیلاس را به تماشاگر سپرد، می توانست آبرویش برود.

هنر بزرگ از همین می توانست خراب شود ساخته می شود.

ماشین قمار نمی کند، چون چیزی ندارد که ببازد.

میانگین هزاران فیلم را تحویل می دهد و ما اسمش را می گذاریم خلاقیت.