اگر رهبر شهید نبود، کوروش و پاسارگاد تاوان هم پیمانی ناخواسته با پورِ پهلوی را می دادند/ در اوراق تاریخ تریاک هست، اما شفا نیست

چرا وقتی زندگی دشوار می شود، گذشته در چشم ما زیباتر از امروز جلوه می کند؟ چرا بعضی شخصیت های تاریخی از دل کتاب ها بیرون می آیند و به قهرمانانی بی نقص یا چهره هایی منفور تبدیل می شوند؟ و چرا تاریخ ایران گاهی به جای آنکه بستری برای شناخت گذشته باشد، - کاش دست از گریبان و نیز دامن تاریخ بردارند؛ در این اوراق تریاک هست و شفا نیست! همین روزها را نگاه کنید که محمدعلی فروغی (همان ذکاءالملک) از دل تاریخ بیرون آمده و زیب و زینت محافل و مجادلات است؛ که او ایران بان بود و در وقت جنگ چه کرد و ایران را حفظ نمود.

همه این ها برای این است که بگویند آنچه می کنیم و شهامت ابرازش را هم نداریم، ریشه در گذشته دارد.

البته بخشی از اهل سیاست هم به دلیل فقدان اعتمادبه نفس کافی و بالا آمدن در دیوان سالاری سفیه پرور و سفله نواز، عاشق مشابه سازی خود با برخی چهره های ماندگار در تاریخ هستند؛ مثلاً امیرکبیرِ زمان یا فروغیِ ایران.

می گویند زمانی سید ضیاءالدین طباطبایی تحت تأثیر بنیتو موسولینی خواسته بود تا در تمام ابلاغ هایش بنویسند دیکتاتور ایران تا مثل دوچه که پیشوند موسولینی بود، سر او هم بی کلاه نماند.

  طبعاً این بهره برداری از دکان سه نبش تاریخ، مخالفان سیاسی را هم بر آن می دارد تا به ستیز برخیزند و گاهی کار از اندازه هم خارج می شود.