غرب با M16 جنگید، شرق با کلاشینکف؛ دو تفکر که هنوز زنده اند

اگر  دلم بخواهیم جنگ سرد را فقط با نقشه ها، موشک ها و تانک ها توضیح بدهم، بخش مهمی از داستان را  اصلا نگفته ام در اصل دل بخواهی هم نیست باید منطقی بود.

جنگ سرد را می شود از فاصله چند سانتی متری بین دست یک سرباز و ماشه تفنگش هم خواند؛ جایی که یک طرف میدان، سلاحی سبک تر با فشنگ کوچک تر و فلسفه متفاوت به میدان آمد و طرف دیگر، تفنگی ساخت که قرار بود با ساده ترین منطق ممکن کار کند و حتی وقتی شرایط از کنترل خارج شد، باز هم شلیک کند.

  M16 و کلاشینکف فقط دو تفنگ معروف نیستند.

این دو سلاح نماینده دو مسیر متفاوت در طراحی تسلیحات انفرادی هستند؛ مسیری که یکی بیشتر روی وزن، دقت، سرعت شلیک و کنترل سلاح حساب باز کرد و دیگری روی سادگی، دوام، تولید انبوه و تحمل شرایط سخت.

هر دو مسیر در جنگ های واقعی امتحان شدند و هر دو، خیلی فراتر از مرز های کشور سازنده خودشان رفتند.

  کلاشینکف شوروی در سال های پس از جنگ جهانی دوم وارد خدمت شد و نسخه پذیرفته شده آن در سال 1947 شکل گرفت.

سلاحی با مهمات 7.

62*39 میلی متر که قرار بود یک سرباز عادی بتواند آن را به سادگی به کار بگیرد، نگهداری کند و در شرایط سخت میدان جنگ از آن استفاده کند.

بعد ها نسخه های مختلف خانواده AK در کشور های زیادی تولید شدند و همین گستردگی تولید، آن را به یکی از شناخته شده ترین سلاح های انفرادی جهان