صنعت بی سرمایه؛ بحران شکاف در زنجیره دانش

آینده صنعت انرژی ایران در گرو انتخابی تعیین کننده است: تداوم دل بستن به پروژه های عمرانی یا قرار گرفتن خردمندانه در مسیر  حکمرانی سرمایه انسانی.

سنگاپور و نروژ اثبات کردند که با تکیه بر دانش و مهارت انسان ها می توان رانت فانی را به ثروت عمومی تبدیل کرد.

عصر ایران ؛ حمید خدری ؛ دکترای مدیریت صنعتی پیش درآمد: نویسنده در این سلسله یادداشت ها که هر کدام مستقل از دیگری است، می کوشد با نگاهی تازه به پیوند توسعه و انرژی در ایران و جهان، زمینه ای برای آگاهی بخشی عمومی فراهم آورد.

یادداشت پیش رو، یازدهمین شماره از این مجموعه است.

ما سرزمینی کوچک بودیم؛ بدون نفت، بدون گاز و حتی بدون منابع آب شیرین؛ تنها دارایی ما برای بقا، انضباط، اراده و بهره وری سرمایه انسانی مان بود.

 — لی کوان یو (کتاب خاطرات از جهان سوم به اول ) بر اساس آخرین گزارش آژانس بین المللی انرژی با عنوان اشتغال انرژی در جهان ،  نیروی کار فعال در زنجیره جهانی انرژی با رشدی پیوسته از مرز 76 میلیون نفر فراتر رفته است.

این رقم در نگاه نخست نشانه ای از پویایی زیرساختی به نظر می رسد، اما واقعیتی نگران کننده را در خود پنهان ساخته است.

بر اساس همین گزارش بیش از نیمی از کارفرمایان و سازمان های انرژی در سراسر دنیا با بحران حاد کمبود مهارت و گلوگاه های استخدامی دست به گریبان شده ا�