بازخوانی تاریخ؛ سیزده سال سخت برای روحانیت، ماجرای مجوز عمامه در دوره پهلوی اول

 به این عکس نگاه کنید! شاید در نگاه اول این تصویر، شناسنامه یک روحانی باشد، اما این گواهی نامه، یکی از عجیب ترین اسناد رسمی دولتی ایران در صدسال اخیر است: - ه گزارش تابناک، سردارسپه، رضاشاه بعدی،  در سال های نخست قدرت، رفتاری کاملاً همسو با فرهنگ مذهبی داشت.

در گزارش های آن دوره آمده که در دسته های عزاداری محرم شرکت می کرد، گل بر سر می ریخت و پای برهنه راه می رفت اما تا به قدرت رسید این تصویر را کنار گذاشت و به ستیزی سخت با روحانیت پرداخت، ستیری که سیزده سال طول کشید.

در دی ماه 1307 مجلس شورای ملی قانونی را تصویب کرد که در نگاه نخست فقط به لباس مردان مربوط بود.

ماجرا بعد ها به یکی از پرتنش ترین فصل های رابطه ی دولت و روحانیت در ایران معاصر بدل شد.

قانون متحدالشکل کردن لباس، ششم دی 1307 به تصویب رسید و از آن میان فقط روحانیانِ دارای مجوز تلبس از پوشیدن لباس یکسان معاف بودند.

از آن روز، عمامه و عبا فقط با گواهی شهربانی معنا داشت.

کسی که این گواهی را نداشت، در کوچه و بازار در معرض جریمه، بازداشت یا برداشتن عمامه اش بود.

در ظاهر، قانون هدفی یکنواخت داشت: اتباع ذکور ایران در داخل کشور لباس یکسان بپوشند.

اما استثنای قانون، یعنی روحانیت، آن را به میدان چانه زنی درباره ی مسئله ای بزرگ تر تبدیل کرد: چه کسی حق دارد بگوید روحانی کیست؟ تا پیش ا