وقتی انگشت ها حرف می زند؛ گوش مسئولان می شنود؟

دست ها که به حرکت درمی آیند، گفت وگویی شکل می گیرد که صدا ندارد اما پر از حرف است، انگشت اشاره کلمه ها را می سازد و دست ها جای صدا را می گیرند.

- ساری- دست ها که به حرکت درمی آیند، گفت وگویی شکل می گیرد که صدا ندارد اما پر از حرف است، انگشت اشاره کلمه ها را می سازد و دست ها جای صدا را می گیرند.

خبرگزاری مهر؛ گروه استان ها: برای ناشنوایان، جهان بی صدا نیست، جهانی است که زبان خودش را دارد، اما هنوز بسیاری از آدم های این شهر آن زبان را نمی شناسند.

اینجا سکوت به معنای بی حرفی نیست، حرکت دست ها، تغییر نگاه ها و اشاره انگشت ها، زبانی است که جامعه ناشنوایان با آن زندگی می کند؛ زبانی که برای بسیاری از آنها تنها ابزار ارتباط نیست، بلکه بخشی از هویت، آموزش و حضور اجتماعی است.

اما مشکل از جایی آغاز می شود که این زبان در بیرون از جامعه ناشنوایان شنونده ای پیدا نمی کند.

یک مراجعه ساده به اداره برای بسیاری چند دقیقه بیشتر طول نمی کشد اما برای یک فرد ناشنوا ممکن است به ایستادن پشت باجه، نوشتن روی کاغذ، استفاده از تلفن همراه و تلاش برای رساندن منظور با اشاره ختم شود.

مشکل همیشه ناتوانی در برقراری ارتباط نیست؛ گاهی این جامعه است که ابزار ارتباط با ناشنوایان را در اختیار ندارد.