معنای «خوشبختی» از دیدگاه ارسطو

از نظر ارسطو، خوشبختی حقیقی در سرگرمی های زودگذر خلاصه نمی شود، بلکه در شکوفایی عالی ترین و والاترین توانایی های انسان نهفته است؛ توانایی هایی که به باور او، با عقل و اندیشه پیوند دارند.

ارسطو معتقد بود خوشبختی و لذت از یکدیگر جدایی ناپذیرند، اما در عین حال خوشبختی به معنای زندگی سرشار از کام جویی و سرگرمی های خوشایند نیست.

استراحت و لذت های جسمانی به ما کمک می کنند نیروی لازم را برای بازگشت به فعالیت های معنادار و حقیقتا لذت بخش بازیابیم.

به گزارش فرادید؛ از نظر او خوشبختی حقیقی در زندگی ای تحقق می یابد که فرصت کافی برای فراغت و اندیشیدن فراهم کند تا بتوانیم پیوسته عالی ترین استعدادهای سرشت خود را به فعلیت برسانیم؛ استعدادهایی که ما را بیش از هر چیز به ساحت الهی نزدیک می کنند.

چه چیزی در فلسفه ارسطو سرشت انسان را متمایز می کند؟ از نظر ارسطو، یکی از ویژگی های اساسی خوشبختی، تحقق عینی سرشت انسانی است؛ سرشتی که از اجزای تشکیل دهنده بدن فراتر می رود.

انسان به کمک عقل می تواند بنیادی ترین و عام ترین اصول هستی را بررسی کند؛ اصولی که بیش از هر چیز از ادراک حسی و تجربه فاصله دارند.

به این ترتیب، انسان قادر است موجودات را نه صرفاً بر اساس ویژگی های اتفاقی و متغیرشان، بلکه از منظر خودِ هستی بشناسد.