آقای مجیدی؛ جایزه شما بوی خوشامدگویی نمی داد!

تابناک - قصه برخی سینماگران ایرانی، قصه دراز و پرغصه ای ست.

بسیاری از آنان برای خوشامد جشنواره ها، داوران و برخی افراد در خارج از کشور حاضر می شوند سیاه بسازند و در مورد کشور و مردم شان نیز متاسفانه سیاه نمایی هم بکنند! اما هستند سینماگرانی که بواسطه حرفه ای بودن و کاربلد بودن شان نیاز به رفتن به این مسیر را ندارند و اگر هم در جشنواره خارجی شرکت می کنند و مقام می آورند به خاطر سیاه ساختن، سیاه نمایی از مردم و کشورشان و حتی نوع پوشش شان نیست، بلکه جایزه ای هم اگر می گیرند برای هنر، توان و کاربلدی شان است.

مثلا، مجید مجیدی بار دیگر هم فیلمش را به جشنواره ای فرستاد که آن کشورهیچ تعهد خاصی به ایران و ایرانی نداشت.

غذای نیمروز جایزه بزرگ بهترین فیلم سی ویکمین جشنواره بین المللی بوسان را گرفت.

این فیلم، داستان معلم قراردادی در روستایی دورافتاده در چابهار است؛ قصه ای از همان ایران واقعی که بعضی ها ترجیح می دهند در جشنواره های خارجی نشان داده نشود.

اتفاق اصلی نه صرفا در فیلم غذای نیمروز مجیدی بلکه روی صحنه افتاد.

مجیدی جایزه فیلمش را به مردم ایران تقدیم کرد.

از رنج مردم در جنگ و فشار تحریم ها و به ویژه جنایت علیه کودکان مدرسه میناب گفت.