وقتی یک سفیر با موسیقی از ایران خداحافظی می کند

گاهی یک دیپلمات، بیش از آنکه با بیانیه ها و دیدارهای رسمی در خاطر بماند، با یک تصویر از خودش در حافظه مردم ثبت می شود، تصویری که اتفاقاً هیچ شباهتی به کلیشه های مرسوم دیپلماسی ندارد.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- گاهی یک دیپلمات، بیش از آنکه با بیانیه ها و دیدارهای رسمی در خاطر بماند، با یک تصویر از خودش در حافظه مردم ثبت می شود، تصویری که اتفاقاً هیچ شباهتی به کلیشه های مرسوم دیپلماسی ندارد.

تسوکادا تاماکی، سفیر ژاپن در ایران، حالا در پایان مأموریتش چنین تصویری از خود به جا گذاشته است.

سفیری با فلوت، در کنار یک ارکستر ایرانی، که به جای سخنرانی رسمی، با موسیقی از مردم ایران خداحافظی می کند.

این شیوه خداحافظی، اگرچه در ظاهر یک اتفاق فرهنگی است، اما می توان آن را فراتر از یک اجرای موسیقی دید.

موسیقی در اینجا فقط هنر نیست، زبان ارتباط است.

زبانی که ظاهراً نیازی به مترجم ندارد و می تواند فاصله میان دو فرهنگ را کوتاه کند.

آن هم در شرایطی که یک دیپلمات قرار است مأموریتش را در کشوری به پایان برساند که بخش مهمی از تجربه حضورش را نه در اتاق های دیپلماتیک، بلکه در مواجهه با فرهنگ و هنر آن گذرانده است.

تاماکی پیش تر نیز با نواختن موسیقی اوشین در کنار ارکستر ایستگاه ، نشان داده بود که نسبتش با فرهنگ ایران صرفاً یک علاقه تشریفاتی نیست.