گسست مصرف و سیاست: چرا «مد را به سیاست ترجیح می دهند»؟

این پژوهش با استفاده از چهار مؤلفه ی نهادینگی هانتینگتون — انطباق پذیری، پیچیدگی، خودمختاری و انسجام — احزاب و مجلس ایران را تحلیل می کند.

- اگر کسی هر هفته در شبکه های اجتماعی از لباس و کفش نو می گوید، اما نمی داند نماینده اش در مجلس چه رأیی داده — ما عادت داریم این تقابل را نشانه ی انحطاط اخلاقی بدانیم.

اما واقعیت این است که این انحطاط هرگز انتخاب آزادانه ی فردی نبوده است.

جهت گیری توجه در هر جامعه، نه محصول سلیقه ی طبیعی، بلکه محصول ساختار است.

وقتی مردم انرژی خود را صرف مد می کنند و نه سیاست، آنچه مصرف می شود فضیلت مدنی نیست، بلکه حسِ مؤثر بودن سیاسی است.

مشارکت در دور اول انتخابات ریاست جمهوری 1403 حدود 40 درصد بود — یکی از پایین ترین ارقام در تاریخ جمهوری اسلامی.

در همین حال، بازار پوشاک ایران سالانه بین 10 تا 15 میلیارد دلار برآورد می شود که حدود 40 تا 45 درصد آن از تولید داخلی تأمین می شود.

در نگاه اول، این دو عدد یک تقابل معنادار می سازند: مردم پول و توجه زیادی صرف خرید لباس می کنند، اما نسبت به انتخاباتی که مسیر کشور را تعیین می کند سردند.

اما اگر از این داده نتیجه بگیریم که مردم ترجیح می دهند لباس بخرند تا رأی بدهند ، پدیده ای پیچیده را به یک اتهام اخلاقی ساده فروکاسته ایم.