رشد ساختاری، کندی تصمیم گیری و تصمیمات ناکارآمد

گسترش شوراها و نهادهای موازی در ایران، به یکی از چالش های ساختاری نظام تصمیم گیری تبدیل شده است.

تعدد این نهادها، با ایجاد هم پوشانی وظایف و پراکندگی مسئولیت ها، روند تصمیم گیری را پیچیده تر کرده است؛ اما پیامدهای این رویکرد به کندی تصمیم ها محدود نمی شود.

عصر ایران؛ دکتر مجید ایرانشاهی - سال های متمادی است که مسائل متعدد و چالش های متنوعی در حوزه های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و فناوری های نوین در کشور ظهور و بروز کرده اند.

از بحران آب و مدیریت منابع طبیعی گرفته تا موضوع حجاب، تورم مزمن، فیلترینگ اینترنت و اعتراضات صنفی، تقریباً هیچ مسئله ای نیست که با رویکردی تازه و کارآمد حل شده باشد.

حاکمیت در مواجهه با این چالش ها، تقریباً همیشه از یک الگوی مشخص و تکراری پیروی کرده است.

این الگو دو بخش اصلی دارد : 1 .

تقابل سخت و قهری 2 .

ایجاد ساختارها و نهادهای جدید تجربه نشان داده که این دو ابزار، به تنهایی یا حتی در کنار هم، نتایج ملموس و پایدار ایجاد نکرده اند.

مسئله حل نمی شود؛ فقط موقتاً مدیریت یا به حاشیه رانده می شود.

ریشه این رویکرد، نگاهی ساختارمحور است که ایجاد سازمان را معادل عملکرد می داند.

بر اساس این تفکر، هر مشکلی با تأسیس یک ستاد، شورای عالی، کارگروه یا نهاد جدید قابل حل است.