آیا با ادبیات کنونی اصلاح طلبانه می توان کاری برای ایران کرد؟

سیاست، اگر نتواند از رنج مردم بکاهد، اگر نتواند شکافی را ترمیم کند، اگر نتواند مانعی از سر راه منافع ملی بردارد و اگر نتواند برای جامعه امید و افق بسازد، - باید شجاعانه درباره شیوه و حتی ضرورت ادامه آن شکل از سیاست ورزی تجدیدنظر کرد.

عصر ایران؛ آذر منصوری - حکایت امروز ما حکایت یک چشم اشک و یک چشم خون است؛ یک چشم اشک برای ایران و مردمی که زیر بار جنگ، بحران اقتصادی، فقر فزاینده و فرسایش امید، هر روز بیش از پیش رنج می برند و یک چشم خون برای سیاستی که اگر نتواند از این رنج بکاهد، اگر نتواند گرهی از کار مردم بگشاید و اگر نتواند میان جامعه و قدرت راهی برای گفت وگو و اصلاح باز کند، باید شجاعانه درباره شیوه بودن و ماندن خود تجدیدنظر کند.

سفره های مردم روزبه روز کوچک تر شده است.

هزینه های زندگی افزایش یافته، قدرت خرید بخش بزرگی از جامعه تحلیل رفته و فقر، دیگر فقط مسئله گروه های به حاشیه رانده شده نیست؛ به زندگی بخش بزرگی از طبقه متوسط و فرودست جامعه راه پیدا کرده است.

پشت هر عدد و نمودار اقتصادی، زندگی انسان هایی است که برای تأمین ابتدایی ترین نیازهای خود با دشواری بیشتری مواجه اند؛ خانواده هایی که از بسیاری خواسته ها و حتی نیازهای ضروری خود می گذرند و جوانانی که افق آینده را مبهم می بینند.