سیاستِ شاد

ایرانِ امروز، بیش و پیش از هر زمان دیگر نیازمند بازی پیشگان سیاسی صاحب سبک (و به تبع، سیاست شاد) است.

تنها چنین بازی پیشگان خالق سبک می توانند ترکی در پوسته ی سخت و منجمد سیاست مرسوم و مألوف ایجاد کنند و امکان بی نهایت تحقق سیاست را ممکن کنند.

- یک سیاست را سبک ها می سازند.

به بیان دیگر، سیاست عرصه ی روابط نامتقارن سبک ها(نیروها) است.

از این منظر، معنای سیاست را هرگز نخواهیم یافت اگر بازی سبک ها را ندانیم، و ندانیم کدام سبک ها از امکان و استعداد تسخیر و تصرف این عرصه برخوردارند، یا می توانند در آن به بیان در آیند.

کنش های گفتاری و کرداری و رفتاری فقط وقتی انسجام خواهند یافت که در قاب و قالب سبک سامان گیرند.

بگذارید برای انضمامی کردن این ایده، شما را به گفته های محمدعلی کلی با مایکل پارکینسون ارجاع دهم.

سال 1974 تلویزیون انگلستان میزبان مایکل پارکینسون بود که با محمدعلی کلی مصاحبه می کرد، همان موقع که این بوکسور را بعد از شکست دادن جورج فورمن و پس گرفتن عنوانش شخصیت ورزشی سال خواندند.

علی می گفت شک دارد که شایسته این قدرشناسی باشد و به نظر در این خصوص صادق می آمد - چون تنها کاری که کرده بود این بود: رفتم مردی رو زدم که هیچ مهارتی، هیچ کلاسی نداره… مردی که مثل زن ها مبارزه می کنه، وحشیه، نه کلاس داره نه علم، زشته و من واقعاً سر در ن