ضرورت بازسازی چشم انداز مثبت در حکمرانی ایران

فقدان چشم انداز روشن، صرفاً مسئله ای ذهنی نیست؛ می تواند در تصمیم های عینی افراد و گروه های اجتماعی بازتاب پیدا کند.

خانواده ای که درباره ثبات درآمد و هزینه های آینده اطمینان ندارد، - چشم انداز مثبت، محصول تبلیغات و وعده های سیاسی نیست؛ از جایی آغاز می شود که شهروندان بتوانند میان تصمیم های امروز حکومت و امکان بهبود زندگی فردای خود رابطه ای روشن و باورپذیر ببینند.

مسئله ای فراتر از اقتصاد؛ جامعه چگونه آینده خود را می بیند؟ جامعه فقط با آنچه امروز در اختیار دارد زندگی نمی کند؛ با تصوری نیز زندگی می کند که از فردای خود ساخته است.

تصمیم یک جوان برای ادامه تحصیل، انتخاب یک خانواده برای خرید خانه، ارزیابی یک متخصص از ماندن یا رفتن، و محاسبه یک کارآفرین برای سرمایه گذاری، هرکدام به شکلی با تصویری از آینده پیوند دارند.

هرگاه این تصویر روشن تر و باورپذیرتر باشد، برنامه ریزی بلندمدت معنا پیدا می کند؛ اما هنگامی که آینده مبهم، قواعد ناپایدار و مسیر پیشرفت نامطمئن به نظر برسد، افق تصمیم گیری افراد ممکن است کوتاه تر شود و احتیاط جای ابتکار را بگیرد.

از این منظر، یکی از مسائل بنیادین حکمرانی در ایران را باید در نسبت میان وضعیت موجود و تصور جامعه از آینده جست وجو کرد.