خوزستان؛ سرزمین مزرعه های بی شناسنامه

وقتی مصرف کننده ای در تهران، اصفهان یا مشهد بسته ای زیبا از خرما، رب، شیرینی، مرکبات یا خشکبار را از قفسه یک فروشگاه برمی دارد، کمتر پیش می آید که روی آن نام خوزستان را ببیند.

این همان شکاف بزرگی است که باید درباره اش حرف زد: خوزستان تولیدکننده است، اما کمتر برند است.

*محسن مرادی نوروزی  خوزستان را بارها سرزمین طلای سیاه نامیده اند، اما کمتر کسی به این نکته توجه می کند که این استان، پیش از آنکه نفت خیز باشد، آب خیز و حاصل خیز است.

دشت های وسیع، رودخانه های پرآب مثل کارون، کرخه و دز، خاک رسوبی غنی و آفتاب، خوزستان را به یکی از مهم ترین قطب های کشاورزی ایران تبدیل کرده است.

نیشکر، گندم، جو، کلزا، ذرت، برنج، خرما، مرکبات، سبزی و صیفی، گوجه فرنگی، هندوانه، خیار و همچنین محصولات دامی، عسل و آبزیان، همه در این استان تولید می شوند.

 با این همه، وقتی مصرف کننده ای در تهران، اصفهان یا مشهد بسته ای زیبا از خرما، رب، شیرینی، مرکبات یا خشکبار را از قفسه یک فروشگاه برمی دارد، کمتر پیش می آید که روی آن نام خوزستان را ببیند.

این همان شکاف بزرگی است که باید درباره اش حرف زد: خوزستان تولیدکننده است، اما کمتر برند است.

در اقتصاد کشاورزی مدرن، ارزش اصلی فقط در مزرعه ساخته نمی شود.