ایستگاه خوشبختی کودکان در کوره های آجرپزیِ ته تهران

این مینی بوس قرار نیست مسافری جابه جا کند؛ مقصد آن چند کیلومتر آن طرف تر از هیاهوی پایتخت، در کنار یکی از کوره های آجرپزی است؛ جایی که دانش آموزان درگیر با کار، - ایستگاه خوشبختی کودکان در کوره های آجرپزیِ ته تهران این مینی بوس قرار نیست مسافری جابه جا کند؛ مقصد آن چند کیلومتر آن طرف تر از هیاهوی پایتخت، در کنار یکی از کوره های آجرپزی است؛ جایی که دانش آموزان درگیر با کار، فقر، آسیب های خانوادگی و زندگی در بافت های آسیب زا به عنوان مسافرانش سفر زندگی خود را با آن آغاز می کنند.

  اینجا قرارشان دوشنبه ها حوالی ساعت سه بعدازظهر است؛ زمانی که اغلب بچه های مدرسه ای از مدرسه به خانه برگشته اند و کودکانِ کار نیز قرار است برای چند ساعتی، بازی و آموزش را جایگزین کار، پرسه در محیطی امن در گروه هم سالان را جایگزین ماندن در خانه ای پرتنش کنند.

این بار کلاس درس، نه در مدرسه که در یک مینی بوس سفیدرنگ برپا می شود.

بچه ها معمولا پیش از رسیدن مینی بوس به رسم قرار چند ساله شان، در محل همیشگی با جابزی منتظر می ایستند.

امروز هم مثل یکی از همان روزهاست.

زهرا، گل صنم و مریم با شوق به سمت جابزی می دوند؛ این مینی بوس قاصد خوش خبری است که نوید ساعتی سرخوشی کودکانه را به آنها می دهد؛ جایی رها از وظایف دست وپا گیر بزرگسالی که بدون اینکه انتخابشان باشد، �