مفت خورهای طهران قدیم

مرده خورهای واقعی حرفه ای آن ها بودند که کلاً امرشان از این طریق می گذشت و برای کار خود حساب و کتاب و دفتر و یادداشت داشتند؛ به این صورت که چون کسی در جایی درمی گذشت فوراً تاریخ آن را در محفظه سینه نگاه داشته یا در دفتری یادداشت می کردند.

پس وقتی که یکی در دوشنبه فلان روز مرده بود، فلان روز سوم و فلان روز شب هفت و فلان شب شب چله و فلان شب شب سالش می شد که بدون اشتباه و دردسر و از این و آن پرسیدن واقف شده سر سفره اش حاضر شده بردنی هایش را هم همراه می بردند، و به این طریق از آن جا که در هر محل لااقل در هر روز یکی فوت می نمود، اینان همه روز و هفته و ماه و سال را خوان یغمایی داشتند که از آن متمتع می شدند و روزهای دو، سه مجلسه را هم مازاد آن را به فروش می رساندند.

در طهران قدیم گروهی از مردم زندگی خود را نه از کار و تولید، بلکه از سفره های دیگران تأمین می کردند.

از مجالس ختم و حسینیه ها گرفته تا ادارات دولتی و خانه های اعیان، هرجا غذایی پخته می شد یا پولی رد و بدل می گشت، عده ای حاضر بودند سهم خود را بردارند.

این متن روایت جعفر شهری است از انواع این افراد در روزگار گذشته؛ مرده خورهایی که تاریخ فوت ها را یادداشت می کردند تا سر هر مجلس حاضر شوند، ساداتی که با ادعای سیادت خمس می گرفتند، رشوه خوران ادارات که بدون مداخل کاری پیش نمی بردند، نوکرا�