ماکان هنوز در میان وسایلش پیداست

یک چسب معمولی بود؛ همان چیزی که یک روز میان وسایل ماکان نصیری جا مانده بود.

حالا همان چسب، اسم ماکان را با خودش دارد.

- خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زینب آزاد: وقتی عکس را دیدم، چند ثانیه فقط به همان چسب نگاه کردم.

یک چسب معمولی است.

از همان هایی که احتمالاً بارها از کنارشان رد شده ایم، برداشته ایم، استفاده کرده ایم و بعد هم گذاشته ایم گوشه ای.

چیزی نیست که معمولاً کسی بخواهد از آن خاطره بسازد.

اما این یکی فرق دارد.

این چسب، یک روز جزو وسایل ماکان نصیری بوده است.

ماکان را که نمی شود از روی یک تکه چسب شناخت.

برای شناختن ماکان باید سراغ آدم هایی رفت که صدایش را شنیده اند، کنارش نشسته اند، خندیدن و راه رفتنش را دیده اند.

باید رفت سراغ خانواده اش؛ سراغ اتاقش، وسایلش، چیزهایی که بعد از رفتنش مانده و حالا هرکدامشان می توانند آدم را برای چند دقیقه از این دنیا جدا کنند و برگردانند به روزهایی که ماکان هنوز بود.

ولی من حالا فقط همین چسب را دارم.

چسبی که شاید آن روز برای ماکان هیچ اهمیتی نداشته.

شاید برداشته و گذاشته داخل کیفش.

شاید لازم داشته چیزی را بچسباند.

شاید هم اصلاً یادش نبوده که چنین چیزی همراهش است.

بعد، حمله به مدرسه شجره طیبه میناب اتفاق افتاد و ماکان دیگر برنگشت.