از سلول تا پیکر جامعه؛ چرا تاب آوری ریاضت کشی نیست، بلکه مقدمه توسعه است؟

در مواجهه با بحران های چندبعدی، دژهای بتنی و توان موشکی به تنهایی ضامن بقا نیستند؛ بقا حاصل پیوند هوشمندانه مشت دفاعی با انعطاف و همبستگی شبکه ای کل پیکر جامعه است.

- در یادداشت پیشین از چرخه معنوی شهر نوشتم؛ از اینکه یک جامعه پیش از کالبد مادی و سازه های شهری، ارگانیسمی زنده است که حیاتش به انسجام شریان های درونی متکی است.

اما پس از ماه ها زیستن در میان رویارویی نظامی مستقیم، تحریم و جنگ چندلایه، نیازمند بازتعریف مفهوم تاب آوری هستیم.

متأسفانه در ادبیات عمومی و مدیریتی، تاب آوری اغلب به غلط معادل تحمل بدبختی ، انفعال و ریاضت کشی بی افق تعبیر می شود؛ در حالی که در منطق آفرینش، تاب آوری هرگز ایستگاه پایانی یا تسلیم در برابر ویرانی نبوده، بلکه پیش نیاز جهش و تکامل است.

درس بیولوژی: شوک، محرک تکامل سلولی: در فیزیولوژی زنده، هیچ بافتی بدون مواجهه با تنش به استحکام پایدار نمی رسد: * در سطح عضلانی: فشار سنگین تارهای عضله را دچار پارگی های میکروسکوپی می کند.

اگر واکنش بافت صرفاً انفعال بود، تحلیل می رفت؛ اما بدن شوک را مهار کرده و در فاز بازسازی، بافتی متراکم تر و نیرومندتر از قبل می سازد.

* در سطح ایمنی: بدن بدون ورود پاتوژن ها هرگز سیستم دفاعی هوشمند نمی سازد.