سینماگران ماندگار ما، زیست آمیخته با کتاب داشتند

سینمای ایران در دهه های گذشته بیش از هر چیز با قدرت روایتگری و نقش آفرینی در شکل دهی به حافظه جمعی یک ملت شناخته می شد.

روزنامه آگاه نوشت: سینمای ایران در دهه های گذشته بیش از هر چیز با قدرت روایتگری و نقش آفرینی در شکل دهی به حافظه جمعی یک ملت شناخته می شد؛ دورانی که پرده نقره ای آینه دار زیست فرهنگی جامعه بود و آثار ماندگارش- چه در جریان پیشگام موج نو و چه در سینمای اصیل دهه های 60 و 70- از شخصیت پردازی های دقیق، زبان قوام یافته و پیوند عمیق با جامعه و متن های معتبر زمانه جان می گرفتند.

فیلم های آن روزگار نه تنها به اعتبار ساختار منسجم خود در یادها ماندگار شدند، بلکه زبان و زیباشناسی یک دوره تاریخی را نمایندگی کردند؛ آثاری که پس از پایان نمایش در ذهن مخاطب ته نشین می شدند و فرهنگ عمومی را غنا می بخشیدند.

اما امروز سیمای این سینما دستخوش دگرگونی بنیادین شده است.

به رغم پیشرفت های چشمگیر در امکانات فنی و توسعه زیرساخت ها، پرده سینما با نوعی تهی شدگی مضمونی و فقر در داستان پردازی اصیل دست به گریبان است.

غلبه الگوهای شتاب زده، اتکای افراطی به فرمول های تجاری مقطعی و گسست از پشتوانه های فکری، کارنامه سال های اخیر را از آن هویت پایدار دور ساخته است.