آیا آلمان نازی واقعاً به ساخت بمب اتمی نزدیک شده بود؟

در هفته های پایانی جنگ جهانی دوم، تیمی از برجسته ترین دانشمندان آلمان تمام توان خود را در تلاشی مذبوحانه برای ساخت سلاح اتمی به کار گرفتند.

 این پروژه با نام رآکتور B8 شناخته می شد؛ آزمایشی شاخص که حاصل سال ها پژوهش تحت هدایت ورنر هایزنبرگ(Werner Heisenberg)، برنده مشهور جایزه نوبل بود.

هایزنبرگ در مقاله ای که سال 1947 در نشریه نیچر (Nature) منتشر شد، ادعا کرد که رآکتور اورانیوم و آب سنگین B8 صرفاً ناکافی بوده و به دلیل کمبود اندکی اورانیوم بیشتر نتوانسته است واکنش زنجیره ای خودپایداری را آغاز کند.

اکنون مطالعه ای به سرپرستی تیموتی کوث(Timothy Koeth)، دانشمند علوم مواد در دانشگاه مریلند نشان می دهد که پروژه هایزنبرگ عملاً هیچ امیدی به موفقیت نداشته است؛ چرا که به 20 درصد اورانیوم و 80 درصد آب سنگینِ بیشتر از آنچه در آن زمان در اختیار آلمان بود، نیاز داشت.

اگر هیتلر به سطحی خارق العاده و بی نقص از هماهنگی و نظارت دست نمی یافت، ساخت آن سلاحِ سلاح ها که سلاحی بی همتا در زمان خود و ویرانگر بود، در طول جنگ برایش بسیار دور از دسترس می بود.

مدت ها پیش از آنکه پروژه مشهور منهتن در آمریکا در اوایل اوت 1942 آغاز شود، تلاش دیگری برای تبدیل دستاوردهای نیم قرن اخیر در حوزه فیزیک به سلاح در جریان بود.