دلخوشی های یک مرد مینابی که زیر آوار رفت

فرزند که می رود پدر و مادر دلشان را خوش می کنند به بودن فرزند دیگر.

همسر که می رود نیز همین است اما وقتی همسر و فرزندان همه با هم بروند انگار که همه دل خوشی هایت را با هم زیر خاک کرده اند و حکایت آقای سالاری همین حکایت غریب و آشناست.

- پایگاه خبری جماران، منصوره جاسبی: سرشان را انداخته اند پایین و سربالایی حسینیه جماران را می آیند بالا.

سه چهار خانواده بیشتر نیستند اما انگار غم یک شهر را نه بهتر بگویم یک کشور را روی دوش های رنجورشان می کشند.

نجابتی که نشسته توی چشم هایشان می گوید که انگار گِل جنوبی ها را با صبر آمیخته کرده اند از بس صبورند و مهربان.

آقای سالاری که از روز نهم اسفند 404 خانواده ای برایش نمانده یکی از آنهاست.

به یکی از ستون های حسینیه جماران تکیه زده و عکس خانواده اش را که حالا بر تارک میناب می درخشند در دست گرفته و نگاهش هیچ امتدادی را دنبال نمی کند.

با اینکه دلم نمی آید خلوتش لب پر شود اما جلو می روم و می خواهم کمی از بچه ها بگوید.

از آن روز مهیب و دهشتناک، از آواری که روی سر بچه ها ریخت، از بانویی که خانه اش را اداره می کرد و تکیه گاهش بود و آقای سالاری می گوید: محیا متولد دوم شهریور 96 بود و کلاس سوم درس می خوند.