قند، کودک، آپارتمان

شرایط زندگی بچه ها را دشوار کرده ایم و از رفتارشان شکایت می کنیم.

شاید پیش از اصلاح بچه ها، باید به اصلاح زندگی ای فکر کنیم که بدون فکر برایشان ساخته ایم.

یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی: پدر و مادرها دیگر چیزی جز این نمی بینند که بچه ها جیغ می زنند، با هم دعوا می کنند، از در و دیوار بالا می روند، و شب ها دیر می خوابند.

پدر و مادرها از این وضع خسته و برای بچه ها نگران هستند.

بعضی می گویند بچه بی تربیت است.

بعضی دیگر می گویند بچه ما بیش فعالی دارد.

اما پیش از آن که درباره تربیت یا اختلال رفتاری بچه ها حرف بزنیم، باید ببینیم چه زندگی ای برایشان ساخته ایم.

یک کودک پنج ساله معمولاً حدود هجده کیلوگرم وزن دارد؛ تقریباً یک چهارم وزن یک بزرگسال هفتاد و دو کیلویی.

حالا خوراکی های روزانه او را ببینید.

صبحانه شیرین، آب میوه صنعتی، بیسکویت، شکلات، کیک، بستنی، و نوشابه.

بعضی از این خوراکی ها را برای ساکت کردن بچه می خریم، بعضی را جایزه می دهیم، و بعضی را می خریم چون تبلیغات مدام به ما یادآوری می کنند که بخریم.

کودک کوچک است، اما بازار مصرف برای او کوچک نیست.

از طرف دیگر، همین کودک را در آپارتمانی کوچک نگه می داریم.

نمی تواند بدود، چون همسایه پایینی اعتراض می کند.