بیماری بزرگی که فوتبال ایران دچارش شد؛ نمایش حرفه ای بودن در عین آماتوری

در فوتبال ایران ممکن است یک باشگاه برای بستن قرارداد با یک بازیکن چند ده میلیارد تومان هزینه کند، اما ورزشگاهی برای میزبانی نداشته باشد و برای هر مسابقه تن وبدن بازیکنانش بلرزد که در کدام ورزشگاه باید بازی کنند.

- به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، در نظام حرفه ای فوتبال آسیا، باشگاه داری فقط به حضور یک تیم در مسابقات محدود نمی شود.

نظام صدور مجوز باشگاه ها معیارهایی در حوزه ورزش، زیرساخت، نیروی انسانی، مسائل حقوقی، امور مالی و توسعه و پایداری باشگاه تعیین کرده؛ به همین دلیل، وقتی از باشگاه حرفه ای حرف می زنیم، صحبت از مجموعه ای از الزامات است، نه صرفاً یک تیم بزرگسالان و چند برگ قرارداد.

اگر یک تیم برای هر مسابقه دنبال ورزشگاه می گردد، دیگر نمی توان فقط با استناد به داشتن قرارداد میلیاردی با چند بازیکن یا مربی آن را یک باشگاه حرفه ای دانست.

البته مشکل فقط ورزشگاه نیست؛ ورزشگاه نشانه یک بیماری بزرگ تر است.

باشگاه داری در ایران هنوز در بسیاری موارد با تیم داری اشتباه گرفته می شود.

اگر باشگاهی در یکی از مهم ترین شاخص های حرفه ای گری با مشکل مواجه است، باید بدانیم سازوکار ارزیابی و صدور مجوز حرفه ای تا چه اندازه توانسته این ضعف ها را برطرف کند؟ چند باشگاه واقعی در فوتبال ایران داریم؟ کافی است فهرست تیم های لیگ برتر و لیگ یک �