سیاست خارجی، از بازدارندگی تا بازسازی دیپلماسی

در فضای سیاسی ایران، گاهی مذاکره و مقاومت در برابر یکدیگر قرار داده می شوند؛ گویی انتخاب یکی به معنای کنار گذاشتن دیگری است.

این دوگانه، نه ضرورت های دفاعی کشور را به درستی توضیح می دهد و نه ظرفیت دیپلماسی را.

- جنگ را با سلاح آغاز می کنند، اما سرنوشت آن را فقط سلاح تعیین نمی کند.

آنچه پس از ماه ها رویارویی اهمیت پیدا می کند، این است که یک کشور تا چه اندازه توانسته از خود دفاع کند، محاسبات دشمن را تغییر دهد و در نهایت، شرایطی فراهم آورد که امنیت و منافع ملی اش در معرض تهدیدی دوباره قرار نگیرد.

از این منظر، مسئله امروز سیاست خارجی جمهوری اسلامی صرفاً چگونگی عبور از جنگ نیست؛ مسأله اصلی، تبدیل مقاومت به یک دستاورد پایدار و جلوگیری از بازگشت کشور به چرخه جنگ و تحریم است.

حمله آمریکا و اسراییل به ایران، با هر هدفی که طراحان آن اعلام کرده باشند، یک واقعیت را آشکار کرد: نمی توان با اتکا به قدرت نظامی، اراده ملت ایران را درهم شکست و برای آینده سیاسی این کشور از بیرون تصمیم گرفت.

دوست و دشمن فهمید که جمهوری اسلامی تسلیم نخواهد شد و مردم ایران هرگز چنین چیزی را مطالبه نخواهند کرد.

مقاومت ایران در برابر این حملات، نشان داد که محاسبات نظامی بدون درک ظرفیت دفاعی، انسجام ملی و پیچیدگی های جامعه ایران می تواند به نتایجی متفاوت از آنچه م