«اعتراف می کنم»؛ تشریح در اتاق ِ بازجویی

ایدهٔ حذفِ هیاهوی معمول آثار جنایی و تعقیب حقیقت از خلاِ گفت و گوی چهره به چهره قابل تأمل است، ولی انتظار نداریم قصه تا این حد مینی مال و فرم بر محتوا چیره باشد عصر ایران؛ یلدا آذرپی- اعتراف می کنم از آن مجموعه هایی است که برای جلب توجه مخاطب، سراغ فرمول های پرزرق و برقِ سریال های جنایی نرفته است.

خبر از تعقیب و گریزهای طولانی، تیراندازی های پیاپی و لوکیشن های متعدد نیست؛ بخش عمده درام در اتاق بازجویی شکل می گیرد.

متهم روبه روی بازجو می نشیند و حقیقت در خلالِ کلمات، مکث ها، نگاه ها و تناقض های رفتاری آرام آرام رخ می نمایاند.

سریال از اواسط مرداد در فیلم نت منتشر شده و ساختاری اپیزودیک دارد؛ هر قسمت، پرونده ای جنایی را دنبال می کند و گروهی از بازیگرانِ مهمان در هر اپیزود وارد داستان می شوند.

اعتراف می کنم ، سریالی تک کارگردانه به معنای متعارف نیست.

نیما حسنی نسب ، پدیدآورنده، مجری طرح و یکی از تهیه کنندگانِ مجموعه است و کارگردانیِ قسمت ها بر عهده اسما ابراهیم زادگان ، عماد خدابخش ، امیررضا رشتی ، نفیسه زارع و پویا سعیدی است.

بنابراین بهتر است سریال را حاصل طراحی و هدایتِ حسنی نسب و همکاریِ جمعی از فیلم سازان بدانیم.

جنایت از خیابان به اتاق بازجویی می آید نخستین امتیاز اعتراف می کنم ، انتخابِ فرم است.