مادرانی که زنده‏ به‏ گور می شوند

بمباران مدرسه فقط ویرانی یک ساختمان نیست؛ برای دختران و خانواده هایشان، نابودی امنیت، رؤیاها و آینده ای است که زخم آن سال ها باقی می ماند.

- بمباران مدرسه فقط ویرانی یک ساختمان نیست؛ برای دختران و خانواده هایشان، نابودی امنیت، رؤیاها و آینده ای است که زخم آن سال ها باقی می ماند.

یادداشت میهمان - وحیده علی‏میرزایی، مشاور و پژوهشگر حوزه زن و خانواده: بمباران مدرسه، فقط کشتن انسان ها نیست؛ بلکه حمله به تنها فضای امنی است که یک دختر در برخی جوامع بحران زده می‏تواند در اختیار داشته باشد.

اغلب در تحلیل های نظامی یا سیاسی، مدرسه به‏عنوان یک ساختار فیزیکی دیده می شود؛ اما از نگاه زنانه مدرسه جایی است که دختران، حق دختربودن را بی‏ترس از قضاوت، آزار یا سرکوب تجربه می کنند.

بمباران مدرسه، معادل قتل رؤیاهای جمعی است.

برای دختران در بسیاری از فرهنگ ها، مدرسه تنها پنجره به‏سوی آینده است.

بستن این پنجره با بمب، یعنی نابودی امید به زیستن! در گزارش های خبری معمولاً بر تعداد کشته ها و میزان تخریب تمرکز می شود؛ اما جزییات تروماتیک نادیده گرفته می شود! عمیق ترین لایه هایی که نه در خبرها می گنجند، نه در گزارش های رسمی! بعد از بمباران مدرسه، تمرکز رسانه ها بر روی پدرانی است که با نعش ها روبه‏رو می شوند و مادرانِ قربانیان، دچار مرگ تدریجی