مناقشه بر سر آینده هوش مصنوعی/ از اصل ماجرا غافل ایم!

«فرید زکریا» در این مقاله توجه را از «آگاهی ماشینی» به مقوله ای ملموس تر یعنی «اختیاری که به ماشین می دهیم» منتقل کرده است.

- فرید زکریا در این مقاله توجه را از آگاهی ماشینی به مقوله ای ملموس تر یعنی اختیاری که به ماشین می دهیم منتقل کرده است.

عصرایران؛ لیلا احمدی (ترجمه و تحلیل)- وقتی از مخاطراتِ هوش مصنوعی حرف می زنیم، روایتی آیزاک آسیموفی در ذهنمان شکل می گیرد؛ ماشینی که روزی خودآگاه می شود، برای خودش هدف تعیین می کند و عاقبت علیه انسان ها می شورد؛ تصویری که شاید چندان مبتنی بر واقعیت نباشد و به داستان های علمی تخیلی شباهت داشته باشد.

اما شاید برای نگرانی درباره آینده هوش مصنوعی، اصلاً به چُنین ماشینِ خودآگاهی نیاز نباشد؛ لازم نیست سامانه موردنظر از چیزی بترسد، چیزی را دوست داشته باشد یا حتی به وجودش واقف شود تا بتواند تصمیمی بگیرد که پیامدهایش از کنترل انسان خارج باشد.

فرید زکریا در جدیدترین مقاله اش درباره آینده هوش مصنوعی، توجه را از آگاهی ماشینی به مقوله ای ملموس تر یعنی اختیاری که به ماشین می دهیم منتقل کرده است؛ هرچه سامانه ها توانمندتر شوند و دسترسی بیشتری به اینترنت، نرم افزارها، اطلاعات، منابع مالی و زیرساخت های واقعی پیدا کنند، فاصله میان ابزار هوشمند و استقلال سامانه کمتر می شود.